Bijna iedereen heeft wel ergens op zijn/haar lichaam een litteken. Omdat de meeste littekens nauwelijks storend zijn staat men er vaak niet bij stil. Voor mensen die een groter litteken hebben of een litteken dat voor de buitenwereld goed zichtbaar is, ligt dit vaak heel anders. Zowel grote als kleine littekens kunnen traumatisch en frustrerend werken voor de patiënt.
Vooral in de westerse landen wordt een litteken vaak als zeer storend ervaren, terwijl in vele culturen littekens als onderscheidingsteken of als een symbool wordt gezien.
De meest voorkomende oorzaken voor het ontstaan van een litteken zijn:
- trauma of ongeluk
- brandwond(en)
- operatie(s)
- ontsteking (acne)
- door krabben.
Uw huidtherapeut zal samen met u bepalen welke
littekentherapie het meest geschikt voor u is.
We maken een onderscheid tussen 5 soorten littekens.
'Gewoon' littekenWanneer een wondje zonder veel problemen geneest, blijft er vaak een wit streepje over. Dit is vaak niet storend.
Atrofisch littekenOnder atrofie wordt verstaan: het in massa afnemen van een cel of weefsel. Dit in massa afnemen is vrijwel altijd het gevolg van structuurveranderingen in de huid. Bij een atrofisch litteken is het littekenweefsel dun, zacht, soepel en rekbaar. Dit soort littekens ontstaan vaak als restant van een huidbeschadiging na een infectie (virus, schimmel).
Littekens na acneDit zijn vaak putjes die diep in de huid liggen.
Hypertrofisch littekenDit type litteken ontstaat bij een overactiviteit van fibrineweefsel door bindweefselcellen in de huid. Hierdoor ontstaat een sterk verdikt litteken. Het zijn vaak dikke, roze strengen op de huid, die ongeveer 3 weken na de verwonding ontstaan en in een periode van maanden tot een jaar voortdurend dikker worden. Een hypertrofisch litteken komt vaak voor op huidgebieden als borstbeen, de schouders, de nek en achter de oren.
Keloïd littekenEen keloïd litteken is een bijzonder soort hypertrofisch litteken. Het is zeer pijnlijk en rood. Terwijl gewone hypertrofische littekens beperkt blijven tot de plaats van de verwonding, groeien keloïden over de grenzen van de verwonding heen, waardoor ook gezond weefsel wordt aangetast. Ze kunnen zo een betrekkelijk groot huidgebied bedekken.
